تا کی میتوانم از تو بسرایم؟ تا کی میتوانم با رویاهای دیدنت سر کنم؟ تا کی باید فقط تماشاگر پرواز کبوترها باشم؟ نمیدانم از کدام سمت باید به آسمان نگاه کنم که رنگ و بوی تو را داشته باشد؟ پس کی این درختهای زمینگیر، پرواز می کنند؟ نهایت دوست داشتن کجاست؟ كجاست؟ تو بگو...
تا کی میتوانم عطرهای غمگین پنجشنبه را دوست داشته باشم؟ پس من کی به ادامه ي بهشت لبخندهای تو خواهم رسید؟ از كدام خیابانها بايد به تو رسيد؟ کدام روز می توانم در پای مهربانی ات بمیرم؟ پس كي غروب آفتاب را ميتوانم در كنار تو، از چشمان زيباي تو بنگرم؟
آنقدر خسته ام که ساعتها را هم فراموش میکنم. آنقدر دلگيرم كه زندگيم خاموش است. نکند وقتی بیایی که سنگین ترین برف ها بر سرم نشسته باشد؟ خوب میدانم که آن روزها، خودم هم دیگر خودم را نخواهم شناخت؛ چه برسد به آئينه که چند سالی است با من قهر کرده است.
چرا این روزهایی که هنوز ردپای جوانی ام گم نشده، نمی آیی؟
به تمام آب ها سوگند که من روزهای کودکی ام را به شوق رسیدن به تو بزرگ شده ام. حتم دارم که دستهاي تو، بوی پونه ها را برای بادها، از بر میخواند و نفسهایت، معطرتر از تمام گل های ارکیده است.
حاضرم قسم بخورم وقتی که پلک می زنی، تن تمام نرگسها میلرزد. تو آنقدر زیبایی که هنوز هیچ واژه ای نتوانسته تو را چنانکه هستی بسراید... درباره تو چه ميتوان نوشت؟؟؟
وقتی نام تو می آید، تمام واژه ها لال میمیرند. باید برای از تو نوشتن، واژه های تازه ای به دنیا بیایند؛ کلماتی که در هیچ لغتنامه ای نیامده است، واژه هایی که به ذهن هیچ شاعری نیامده است. اي وصف ناپذير من چگونه وصفت كنم در دل شعرها؟ آنقدر تو با شكوهي كه واژه ها در مقابل اسم اعظمت تعظيم مي كنند.
خوب من، پس کی به خانه ابرها خواهیم رسید؟                                                   
مرا به مهمانی چشم هایت دعوت کن تا بتوانم یک بار دیگر بخندم.             
بگو از کدام راه می توانم زودتر به تو برسم؟ مرا بخوان تا بتوانم دوباره شبیه پرنده ها، پرواز را اجابت کنم...
مرا به مردن در پیش قدمهایت دعوت کن. مرا به اوج بخوان تا دوباره برخیزم... تو بگو من برميخيزم. shadi